در پشت سر نهند کسی را که عیب جوست

ای کـاش انســــــــــانها میدانستــــند

                                                زنــــدگـــــی

                                   هـــمان روز هــا یـــی اســـت کــه

                                                 زود گذشـتنـش را آرزو میـکنـنـد

             سه ضلع  داره

                              عشق ..نفرت 

نـمـي دانــم پـس از مــرگم كسـي يـادم كند يانه؟ بـــخــوانــد دفــتـر شعـرم، مرا شادم كند يا نه؟ مــني كـــه بـــا امــيــد لـطف يـزدان رفتم از دنيا نــمـــي دانم كه او گوشي به فريادم كند يا نه؟ هـــر آنكس را كه در دنيا زخود رنجانده ام گاهي نــمــي دانـــم زبـنــد خــويـش آزادم كند يا نه؟ اگــر بــا تـيـشه طـعـنـه بـشـد ويـران دلـي از من نــمـي دانــم كــه آن ويــرانـــه آبادم كند يا نه؟ نمی دانم؟؟؟..... .

يکم فکر کني ميبيني زندگي ارزشه زنده بودنو نداره.اگه يکم بيشتر فکر کني ميبيني زندگي ارزشه مردنم نداره.امّا اگه خيلي فکر کني ميبيني مُردن و زنده بودن ارزشه فکر کردن و نداره هميشه يادت باشه چيزي که امروز داري شايد آرزويه ديروزت بوده و بزرگترين آرزويه فردات بشه پس هميشه سعي کن قدره چيزي که امروز داري خوب بدوني

                 و هرگز

وهرگز  تسلیم شدگی را تعلیم نخواهم  داد

                   زیرا

نه تو ماندنی هستی  و نه من

  آنچه ماندنی است یاد و خاطرات من وتوست

پس   پرواز را به خاطر بسپار

  پرنده  رفتنی  است

  ونترسیم از مرگ

   مرگ

                                 پایا ن کبوتر  نیست

پس من

. آرزو هايم را به ظرفي مي گويم كه درونش آب زلال و شفافي جاي دارد و آن را به زير سبز ترين گل باغچه ميريزم.آري ميدانم با شكوفا شدن گل باغچه آرزويم بر آورده مي شود

اين دلتنگي ها مخاطبي جز تو ندارد و صاحب اين نوشته ها از بي کسي و غمناکي سراغ تو را گرفته است... مي دانم که براي چيزي مرا آورده اي.

 خدايا آمده ام تا بگويم در سرماي سکوت اين زمين خاکي ، در پشت اين احساسات تلخ و غلط آدميان اين روزگار و در کوچه پس کوچه هاي اين دنياي بي وفا من هم از گمشدگان هستم

حالتون خوبه........................منم خوبم آره برگشتم  اما خیلی کوتاه دوباره باید برگردم ....اما  ده روزه  دیگه  با دست پر بر میگردم

امیدوارم همیشه زندگیتون رویه ریل هایه خوشبختی در حرکت  باشه

این دو بیت رو به همه شما هدیه  میکنم

    زندگی شهد گلیست

     زنبور زمان میمکدش

           آنچه میماند

       عسل خاطره هاست

من دیگه دارم میرم امروز روز نیمه شعبانه.... فکر نکنم

عید بهتر از این وجود داشته باشه واسه همتون آرزویه

موفقیت میکنم و امیدوارم تو این دنیایه کوچیک به

بزرگترینا برسید

واسه منم دعا کنید منم تو دنیا از خدا یه چیزو

میخاموخیلی امید دارم که خدا بهم کمک میکنه

ببخشید حوصله نوشتن نبود

خدا حافظ تا مرخصی بعدی

من تازه امروز اومدم  دلم خیلی  واسه وبلاگم تنگ شده بود وبرای شما هم

شبي ازپشت يک تنهايي نمناک و باراني ترا با لهجه گلهاي نيلوفرصدا کردم
 
تمام شب براي با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهايت دعا کردم
 
پس ازيک جستجوي نقره اي درکوچه هاي آبي احساس
 
تورا دربين گلهايي که در تنهاي ايم روئيد با حسرت جدا کردم
 
وتودرپاسخ آبي ترين موج تمناي دلم گفتي
 
دلم حيران و سرگردان چشماني است باراني
 
ومن تنها براي ديدن زيبايي آن چشم
 
تورادردشتي ازتنهايي وحسرت رها کردم
 
همين بود آخرين حرفت
 
ومن بعد ازعبورتلخ وغمگينت
 
حريم اشکهايم را بروي اشکي ازجنس غروب ساکت ونارنجي خورشيد واکردم
 
نمي دانم چرارفتي؟
 
نمي دانم چرا شايد خطا کردم
 
وتوبي آنکه فکرغربت چشمان من باشي
 
نمي دانم کجا؟تا کي؟براي چه؟
 
ولي رفتي و بعد ازرفتنت باران چه معصومانه مي باريد
 
وبعدازرفتنت يک قلب دريايي ترک برداشت
 
وبعدازرفتنت رسم نوازش درغمي خاکستري گم شد
 
وگنجشکي که هرروزازميان پنجره با مهرباني دانه برمي داشت
 
تمام بال هايش غرق دراندوه غربت شد
 
وبعدازرفتن توآسمان چشمهايم خيس باران بود
 
و بعدازرفتنت انگارکسي حس کرد
 
من بي توتمام هستي ام ازبين خواهدرفت
 
کسي حس کرد
 
من بي توهزاران باردرهرلحظه خواهم مرد
 
وبعدازرفتنت دريا چه بغضي کرد
 
کسي فهميد تو نام مرا ازياد خواهي برد
 
ومن با آنکه مي دانم توهرگزياد من رابا عبورخود نخواهي برد
 
هنوزآشفته چشمان زيباي توام برگرد!
 
ببين که سرنوشت انتظارمن چه خواهد شد
 
وبعد از اين همه طوفان ووهم وپرسش و ترديد
 
کسي ازپشت قاب پنجره آرام و زيبا گفت:
 
توهم درپاسخ اين بي وفايي ها بگو:
 
درراه عشق و انتخاب آن خطا کردم
 
ومن درحالتي ما بين اشک حسرت و ترديد
 
کنارانتظاري که بدون پاسخ و سرد است
 
ومن دراوج پائيزي ترين ويراني يک دل
 
ميان غصه اي از جنس بغض کوچک يک ابر
 
نمي دانم چرا؟شايد به رسم عادت ويرانگي مان باز
 
براي شادي و خوشبختي باغ قشنگ آرزوهايت دعا کردم 
 

به یاد اون کسی  که خیلی  ددوسش  داشتم و  تا همیشه دارم

سلام بچه هاچيبگم نميدونم...

کي مياد به حرفايه من گوش بده
آخه من غريبه هستم با همه
يکي آشنا مياد به چشم من
ولي از بخت بدم اونم غمه

غم که با  شادي هم اغوشي  نداره
گريه کن گريه خاموشي مياره
بزا امشب نکنم اشکامو پنهون
کي ميگه مستي فراموشي نداره

يه آرزو دارم برا همه دوستام
اميدوارم کليد قلبتون هميشه دست خودتون باشه يا حداقل اگه کليد قلبتونو به دست کسي ميديد بتونه ازش تا هميشه مراقبت کنه
مواظب باشيد کليد قلبتون دو تا نشه کسي نتونه از روش  يکي بسازه اونوقت.
کليد قلبمو دادم بهت گم نکني  سر به هوايه من
هر خارو خسي روبعد از اين نگيري به جايه من
عشق رو بندگي کن تو قلبم زندگي کن
الهي تا نفس تو سينه هست بموني برايه من
اي  سر به هوايه من
الهي

به امميد روزهايه روشنتر از امروز
من بازم به مطلب مينويسم امما ممکنه يکم طول بکشه
يا علي

 وقتي به دنيا امدم سياه بودم وقتي بزرگتر شدم بازهم سياه بودم وقتي جلو افتاب ميرم باز هم سياهم وقتي ميترسم هم سياهم وقتي سردمه سياهم وقتي مريضم باز هم سياهم وقتي هم كه بميرم باز سياه خواهم بود تو اي دوست سفيدمن وقتي به دنيا امدي صورتي بودي وقتي بزرگتر شدي سفيد شدي وقتي جلو افتاب ميري قرمز ميشي وقتي ميترسي زرد ميشي وقتي مريضي سبز ميشي وقتي هم كه بميري خاكستري ميشي وتو به من ميگي رنگين پوست ؟؟.....؟؟؟

يه کلاغ روي يه درخت نشسته بود و تمام روز بيکار بود و هيچ کاري نمي کرد... يه خرگوش از کلاغ پرسيد: منم مي تونم مثل تو تمام روز بيکار بشينم و هيچ کاري نکنم؟ کلاغ جواب داد: البته که مي توني!... خرگوش روي زمين کنار درخت نشست و مشغول استراحت شد... يهو روباه پريد خرگوش رو گرفت و خورد! نتيجه اخلاقي: براي اينکه بيکار بشيني و هيچ کاري نکني، بايد اون بالا بالاها نشسته باشي

 دنيا را بد ساخته اند......... کسي را که دوست داري ، تورادوست نمي دارد. کسي که تورا دوست دارد ، تو دوستش نمي داري اما کسي که تو دوستش داري و او هم تو را دوست دارد به رسم و آئين هرگز به هم نميرسن

و دارايي زده بر طــبل بـي عاري/ يکي بدبخت وبيـچاره ،

يکي دارا و بازاري / يکي تا مسـتراح خـانـه اش را کـرده

گلـــکاري/ عجب سيري به زيرگنبددوارمي بينم / جهــان

تار اسـت یا من تار میبینم

به نظر من الان تو این موقعیت این واقعیت جامعه ماست

خوشحال میشم نظرات شما را در این مورد بفهمم

تورو خدا چرا ما اینقد قدر  نشناسیم

بانو پوران :

 بهار مي آيد گل هم مي آيد اما او ديگر نه!

در سال 1330 با شاپوري ازواج کرده بود و ازدواج دوم را در سال 1338. وقتي روشن زاده، مفسر خوش صداي ورزش ايران خواست درباره همسر از كف رفته اش چيزي بگويد، بغض راه گلويش را بست.

چيزي بگو! پيش از آنكه در اشك غرقه شوم!

نه شاپوري از آن جدائي سخني به گلايه گفت و نه پوران از شاپوري سخني به بدگوئي. مجلات هفتگي براي سرگرمي خوانندگان كنجكاوشان بارها خيزبرداشتند ولي آن دو به دام نيفتادند. همه آنچه در دو دهه 30 و 40 و نيم دهه 50 گذشت با هم گره خورده بود. شعر شاملو نيز با همه حوادث اين دوران.

كمتر مي شد حدس زد پوران روزي از فيلتر تنگ برنامه گل ها نيز عبور كند و صدايش براي گلها ضبط شود، كه شد!

آنها كه دستي توانا در ترانه سرائي و آهنگسازي داشتند و دارند، هركجا از خاطرات خود گفته و نوشته اند، وقتي به پوران رسيده اند بدون لحظه اي ترديد از استعداد كم نظير او براي اجراي تصنيف و ترانه، گوش تيز او براي گرفتن سيلاب هاي ترانه و آهنگ و آشنائي كامل او به ضرب آهنگ ها ياد كرده اند. ريتم را خوب مي شناخت و استادانه نيز مراعات مي كرد.

از او كه در آغاز دهه 60 گرفتار بيماري بي درمان سرطان شد و براي بستن چشم بر جهان، خود را به ايران رساند تا در وطن به خاك سپرده شود، اجراي ترانه هاي بسياري باقي مانده است، اما حيف است اگراز ترانه اي ياد نشود كه مي گويند تا آخرين دوراني كه هنوز مي توانست زمزمه كند، هرگاه مي شد و مي خواست آن را با نفسي که بيرون مي آمد و کوتاه بود زمزمه مي كرد:
چشماي من ميل به گريه داره
مي خواد بباره
دل نمي دوني که چه حالي داره
چه حالي داره
غصه بجز گريه دوا نداره
خدا نداره

###
هرچي تو دنيا غمه
مال منه
روزي هزاربار
دل من ميشكنه
...
دل ديگه او طاقتا رو
نداره
خدا، نداره
پشت سرهم
داره بد مي آره
خدا مي آره
###
از اين اجرا، مي گويند ضبطي وجود دارد كه پوران ديگر نفس خواندن بلند آن را ندارد، اما چنان مسلط آن را مي خواند كه به گله اي آهنگين مي ماند
____________________________________________________________________
علی حاتمی:

حسن کچل نخستين فيلم از مرحوم علي حاتمي : هوار هوار رفتم، مثل غبار رفتم......... ...

 فيلم سينمايي«حسن كچل» در سال 1349 درحدود سي و پنج سال قبل به نمايش در آمد. اين فيلم كه فيلمنامه‌آن نيز متعلق به خود حاتمي بود روايت : چل گيس دختر حاكم مهربان است كه به وسيله زن بابايش اغوا مي‌شود و به باغ جادو، كه در طلسم ديو است، براي چيدن گل مي‌رود و در طلسم ديو مي‌ماند از طرف ديگر حسن كچل توسط مادرش براي تجربه‌اندوزي از خانه رانده مي‌شود و...

علي حاتمي در سال 1348، نمايشنامه حسن كچل را نوشت كه توسط داوود رشيدي در سالن سنگلج به روي صحنه رفت او در همين سال مقدمات ساختن فيلم حسن كچل را نيز فراهم آورد.

اين فيلم در مقام چهارم جدول فروش آن سال قرار گرفت. مسعود پورمحمد در كتاب «معرفي و نقد فيلم‌هاي علي حاتمي» كه توسط غلام حيدري گردآوري شده است آورده است: حسن كچل را هر بار كه ببينيش تكرار مي‌شود و هنوز همان حسن كچل است هر بار كه مرتضي احمدي ما را به فراموشي همه قصه‌هاي ديگر بخواند تا گوش به حسن كچل بدهيم گوش مي‌سپاريم و مي‌بينيم و لذت مي‌بريم، ما كه قصه دوست داريم. همچنين همزمان با آغاز سال جديد، سالنامه علي حاتمي توسط موزه سينما منتشر شد. اين سالنامه شامل بخشي از ديالوگ‌هاي فيلمهاي شاخص حاتمي همچون طوقي، مادر، سوته‌دلان، هزاردستان، كمال‌الملك، سلطان صاحبقران، دلشدگان و .... است.
نگاهى به آثار سينمايى على حاتمى - قصه مردى كه در پاييز رفت

 اين اصلى ترين ويژگى حاتمى است. او فيلمسازى بود كه زبان خاص خودش را داشت و اين زبان را نه از سينماى اروپا وام گرفته بود، نه هاليوود، نه ايتاليا و نه هيچ كجاى ديگر، سال ها به اين استقلال افتخار مى كرد، اما همين تمايز و تفاوت بهانه اى شد براى جماعت منتقد تا قدر او را درنيابند، هر چند در اين ميان مخاطب عام با او و آثارش رويه اى منطقى تر را در پيش گرفت و هرگاه كه با فيلمى ساخته او ارتباط برقرار كرد، فارغ از تمام اما و اگرها، اين ارتباط را از طريق استقبال به نمايش گذاشت. عزم حاتمى در سماجت بر سر ادامه آن نوع سينما و فيلمسازى كه به آن اعتقاد داشت، در ميان امواج انكار و نفى منتقدان، نيازمند اعتماد به نفسى غريب بود كه او صاحب آن بود. به سرانجام رساندن مجموعه هزاردستان در طول نزديك به ?? سال در دو حكومت و در حالى كه ادامه آن نيازمند قانع كردن مديرانى بوده كه پس از انقلاب ماه به ماه تعويض مى شدند، كارى بوده كارستان و حاتمى مرد انجام غيرممكن ها بوده. آن چه در زير مى آيد يادداشت هايى درباره يازده فيلم سينمايى است كه او در طول عمر ساخته. پرداختن به دو سريال سلطان صاحبقران و هزاردستان خود نيازمند مطلبى جداگانه و فرصتى ديگر است تا حق مطلب را بتوان ادا كرد… حاتمى در حالى به ديار عدم رفت كه سرشار از حسرت بود. پرده آخر نمايش زندگى، دقيقاً مشابهتى تام و تمام به همان پايان هاى تراژيك و تاثيرگذارى داشت كه خودش براى فيلم هايش مى نوشت. اين چنين است كه براى هنرمندان بزرگ مرز ميان زندگى واقعى و آثارشان، چنان كم رنگ مى شود. روحش شاد.
____________________________________________________________________
محمدعلي فردين :

بازيگري كه به ادبيات راه يافت

فروغ فرخزاد در شعر «كسي كه مثل هيچ كس نيست» ميگويد :
و شربت سياه سرفه را قسمت ميكند   
و روز اسم نويسي را قسمت ميكند   
و چكمههاي لاستيكي را قسمت ميكند   
و سينماي فردين را قسمت ميكند   

ميتوان سينماي فردين را «سينما براي سينما» دانست اما برخي از منتقدان و روشنفكران لقبي به اين گونهء سينما دادند كه به فيلمفارسي معروف شد. سينمايي كه مجموعهء وسيعي از مردم كوچه و بازار هواخواه آن هستند و به آن نامهاي گوناگوني چون هنر لالهزاري، هنر خاكي، كوچه و بازار و... داده شده است. مرگ محمدعلي فردين ايران را به جنب و جوش واداشت و مراسم تشييع او را به يكي از خاطرهانگيزترين مراسم وداع مردم با هنرمند محبوبشان بدل كرد.   
فردين در سالهاي آخر در چند مراسم سينمايي حضور يافت و سينماي جمهوري را كه متعلق به خودش بود به نمايش بسياري از فيلمهايي اختصاص داد كه كارگردانانش قدرت تقبل هزينههاي نمايش فيلمشان را در سينماهاي ديگر نداشتند. در يكي از مراسمي كه وي حضور داشت رضا كيانيان وقتي بالاي صحنه رفت، حضور او را مايهء افتخار سينماي ايران دانست و سالن به احترام او به پا خاست و فردين گريست.   
نميتوان آوازهاي حسين خواجه اميري (ايرج) را كه از دهان او بيرون ميآمد و صداي چنگيز جليلوند را در موفقيت او بيتاثير دانست. دربارهء تاثير فردين در سينماي ايران توجه به همين مساله كافي است كه كيومرث پوراحمد يكي از برجستهترين فيلمسازان پس از انقلاب، پس از چندين دهه،فيلم گل يخ را از روي سلطان قلبها وي ساخت و فيلم را به روح وي تقديم كرد.
به هر روي فردين زادهء شرايط حاكم بر سينماي آن روز بود، به طوري كه خود در گفتوگويي در مجلهء ستارهها يكي از معتبرترين مجلههاي سينمايي پيش از انقلاب، نارضايتي خود را از شرايط تجاري فيلمهاي سينمايي بيان كرده و تمايل خود را به بازي در فيلمهاي هنريتر ابراز داشت. اتفاقي كه سرانجامدر فيلمي به كارگرداني مرحوم جلال مقدم افتاد. فردين در آن فيلم موهاي خود را تراشيده و در ظاهري متفاوت ظاهر و اگرچه فيلم با شكست سخت تجاري روبهرو شد، اما وجهي ديگر از تواناييهاي اين هنرمند را به رخ كشيد.
____________________________________________________________________

                                    زيباترين قلب

روزي مرد جواني وسط شهري ايستاده بود و ادعا مي كرد كه زيباترين قلب را در تمام آن منطقه دارد. جمعيت زيادي جمع شدند. قلب او كاملاً سالم بود و هيچ خدشه اي بر آن وارد نشده بود. پس همه تصديق كردند كه قلب او به راستي زيباترين قلبي است كه تاكنون ديده اند. مرد جوان، در كمال افتخار، با صدايي بلندتر به تعريف از قلب خود پرداخت. ناگهان پيرمردي جلو جمعيت آمد و گفت:اما قلب تو به زيبايي قلب من نيست؟ مرد جوان و بقيه جمعيت به قلب پيرمرد نگاه كردند. قلب او با قدرت تمام مي تپيد، اما پر از زخم بود. قسمتهايي از قلب او برداشته شده و تكه هايي جايگزين آنها شده بود؛ اما آنها به درستي جاهاي خالي را پر نكرده بودند و گوشه هايي دندانه دندانه در قلب او ديده مي شد. در بعضي نقاط شيارهاي عميقي وجودداشت كه هيچ تكه اي آنها را پر نكرده بود. مردم با نگاهي خيره به او مي نگريستند و با خود فكر مي كردند كه اين پيرمرد چطور ادعا مي كند كه قلب زيباتري دارد. مرد جوان به قلب پيرمرد اشاره كرد و خنديد و گفت:?تو حتماً شوخي مي كني....قلبت را با قلب من مقايسه كن. قلب تو، تنها مشتي زخم و خراش و بريدگي است.؟ پيرمرد گفت:?درست است، قلب تو سالم به نظر مي رسد، اما من هرگز قلبم را با قلب تو عوض نمي كنم. مي داني، هر زخمي نشانگر انساني است كه من عشقم را به او داده ام؛ من بخشي از قلبم را جدا كرده ام و به او بخشيده ام. گاهي او هم بخشي از قلب خود را به من داده است كه به جاي آن تكه بخشيده شده قرار داده ام. اما چون اين دو عين هم نبوده اند، گوشه هايي دندانه دندانه در قلبم دارم كه برايم عزيزند، چرا كه يادآور عشق ميان دو انسان هستند. بعضي وقتها بخشي از قلبم را به كساني بخشيده ام. اما آنها چيزي از قلب خود به من نداده اند. اينها همين شيارهاي عميق هستند. گرچه دردآورند، اما يادآور عشقي هستند كه داشته ام. اميدوارم كه آنها هم روزي بازگردند و اين شيارها عميق را با قطعه اي كه من در انتظارش بوده ام، پر كنند. پس حالا مي بيني كه زيبايي واقعي چيست؟؟ مرد جوان بي هيچ سخني ايستاد. در حالي كه اشك از گونه هايش سرازير مي شد به سمت پيرمرد رفت. از قلب جوان و سالم خود قطعه اي بيرون آورد و با دستهاي لرزان به پيرمرد تقديم كرد. پيرمرد آن را گرفت و در قلبش جاي داد و بخشي از قلب پير و زخمي خود را به جاي قلب مرد جوان گذاشت. مرد جوان به قلبش نگاه كرد؛ ديگر سالم نبود، اما از هميشه زيباتر بود. زيرا كه عشق، از قلب پيرمرد به قلب او نفوذ كرده بود.

بساط شيطان

ديروز شيطان را ديدم. در حوالي ميدان بساطش را پهن كرده بود؛ فريب مي‌فروخت. مردم دورش جمع شده‌ بودند،‌ هياهو مي‌كردند و هول مي‌زدند و بيشتر مي‌خواستند. توي بساطش همه چيز بود: غرور، حرص،‌دروغ و خيانت،‌ جاه‌طلبي و ... هر كس چيزي مي‌خريد و در ازايش چيزي مي‌داد. بعضي‌ها تكه‌اي از قلبشان را مي‌دادند و بعضي‌ پاره‌اي از روحشان را. بعضي‌ها ايمانشان را مي‌دادند و بعضي آزادگيشان را. شيطان مي‌خنديد و دهانش بوي گند جهنم مي‌داد. حالم را به هم مي‌زد. دلم مي‌خواست همه نفرتم را توي صورتش تف كنم.
انگار ذهنم را خواند. موذيانه خنديد و گفت: من كاري با كسي ندارم،‌فقط گوشه‌اي بساطم را پهن كرده‌ام و آرام نجوا مي‌كنم. نه قيل و قال مي‌كنم و نه كسي را مجبور مي‌كنم چيزي از من بخرد. مي‌بيني! آدم‌ها خودشان دور من جمع شده‌اند. جوابش را ندادم. آن وقت سرش را نزديك‌تر آورد و گفت‌: البته تو با اينها فرق مي‌كني.تو زيركي و مومن. زيركي و ايمان، آدم را نجات مي‌دهد. اينها ساده‌اند و گرسنه. به جاي هر چيزي فريب مي‌خورند. از شيطان بدم مي‌آمد. حرف‌هايش اما شيرين بود. گذاشتم كه حرف بزند و او هي گفت و گفت و گفت. ساعت‌ها كنار بساطش نشستم تا اين كه چشمم به جعبه‌اي عبادت افتاد كه لا به لاي چيز‌هاي ديگر بود. دور از چشم شيطان آن را برداشتم و توي جيبم گذاشتم.
با خودم گفتم: بگذار يك بار هم شده كسي، چيزي از شيطان بدزدد. بگذار يك بار هم او فريب بخورد. به خانه آمدم و در كوچك جعبه عبادت را باز كردم. توي آن اما جز غرور چيزي نبود. جعبه عبادت از دستم افتاد و غرور توي اتاق ريخت. فريب خورده بودم، فريب. دستم را روي قلبم گذاشتم،‌نبود! فهميدم كه آن را كنار بساط شيطان جا گذاشته‌ام. تمام راه را دويدم. تمام راه لعنتش كردم. تمام راه خدا خدا كردم. مي‌خواستم يقه نامردش را بگيرم. عبادت دروغي‌اش را توي سرش بكوبم و قلبم را پس بگيرم. به ميدان رسيدم، شيطان اما نبود. آن وقت نشستم و هاي هاي گريه كردم. اشك‌هايم كه تمام شد،‌بلند شدم. بلند شدم تا بي‌دلي‌ام را با خود ببرم كه صدايي شنيدم، صداي قلبم را. و همان‌جا بي‌اختيار به سجده افتادم و زمين را بوسيدم. به شكرانه قلبي كه پيدا شده بود

ممنون از اینکه  به کاروان  ما  ملحق  شدید

       لطفا  نظر کلی خودتون رو در  مورد وبلاگ  بدید